N3 Evi

N3 Evi, Bursa’nın Osmangazi ilçesine bağlı Nilüferköy Mahallesi’nde, kentin çeperinde hızla yapılaşan bir konut bölgesinde yer alıyor. Proje, taşıyıcı sistemin mekansal organizasyonu ve atmosferi kuran temel öge olarak ele alındığı bütüncül bir yaklaşım üzerinden şekilleniyor.

Yapı, tek ve kompakt bir kütle olarak değil; açık alan, avlu ve yarı açık mekan ilişkileri üzerinden parçalanarak kurgulanıyor. Plan şeması, yaşam alanını yapının merkezine yerleştirirken diğer işlevleri bu merkezin etrafında örgütlüyor. Kütleler arasında oluşan boşluklar ise ışık, mahremiyet, manzara ve kullanım ilişkilerini tanımlayan mekansal eşikler olarak çalışıyor. Bu yaklaşım, yapının çevresiyle kurduğu ilişkiyi ve gündelik yaşam organizasyonunu belirliyor.

Strüktür, mekansal organizasyon ve malzeme karakteri birbirinden bağımsız katmanlar olarak değil, aynı yapı tektoniğinin parçaları olarak çalışıyor. Kütleleri çevreleyen geniş saçaklar, açık ve yarı açık alanlar arasında süreklilik oluştururken; duvarların konumu ve açıklıklarla kurduğu ilişki mahremiyet, yönlenme ve görüş ilişkilerini belirliyor.

Yapının taşıyıcı sistemi, çift cidarlı prekast beton paneller ve öngermeli boşluklu döşemelerden oluşuyor. Bu sistem, yapısal elemanların üretim aşamasından itibaren birbirleriyle kuracakları ilişkiler üzerinden tasarlanmasını gerektiriyor. Duvar, açıklık, döşeme ve saçak ilişkileri böylece yapım sürecinin öncesinde tanımlanırken; üretim biçimi de strüktür, mekan ve malzeme arasındaki bütünlüğü kuran bir tasarım aracına dönüşüyor.

Yapının malzeme karakteri; brüt beton, agrega dokulu beton yüzeyler, doğal ahşap ve saçakları tanımlayan metal kaplamaların birlikteliği üzerinden şekilleniyor. Beton yüzeylerin yoğun ve yekpare karakteri, ahşabın daha sıcak dokusu ve metal kaplamaların ince, keskin ve ışığı farklı biçimde yansıtan yüzeyleriyle yan yana geliyor. Bu karşıtlık, strüktürel elemanların ve kütlelerin okunurluğunu güçlendiriyor; ışıkla birlikte yüzeylerin algısı yapının farklı bölümlerinde farklılaşıyor.

Doğal ışık, gün boyunca yapıdaki yüzeyleri ve mekansal sınırları farklı biçimlerde görünür kılıyor. Derin saçaklar altında oluşan gölge, iç ve dış mekan arasındaki geçişleri yumuşatırken; kontrollü açıklıklardan süzülen ışık, mekanın açıklık ve mahremiyet hissini farklılaştırıyor.

Açık ve yarı açık alanlar, kütleler arasındaki boşlukları tamamlayan mekansal katmanlar olarak çalışıyor. Peyzaj bu boşlukların içine yerleşerek iç ve dış mekan arasındaki sürekliliğin bir parçasına dönüşüyor.